Ju falemnderit për postimin që besoj se i japi edhe një shtytje përpara kësaj teme, ndërsa sa i përket kësaj:


 
  Unë mendoj se gjendemi në prag të ngjarjes më transformuese dhe me ndikim më të thellë në historinë e njerëzimit, në prag të ‘Singularitetit.” që parasheh evolucion rrënjësor të llojit njerëzor në 40 vjetët e ardhshme Kështu thotë edhe shkencëtari i njohur Ray Kurzweil.
  Shkrirja e njeriut me makinën, së bashku me shpërthimin e për­njëhershëm në inteligjencën mekanike dhe të novacioneve në kërkimet gjenetike dhe nanoteknologjike, do të sjellin një botë ku humb fare dallimi ndërmjet biologjikës dhe mekanikës, ose ndërmjet realiteteve fizike dhe virtuale. Ndërkaq këtu vie në shprehjetermi i Singularitetit.
   Rreth singularitetit mund t'u them se është një periudhë në të ardhmën kur ritmi i ndryshimeve teknologjike do të jetë aq i shpejtë dhe me ndikim aq të gjerë sa që ekzistenca njerëzore në këtë planet do të ndryshojë në mënyrë të pakthyeshme. Do ta kombinojmë fuqinë e trurit tonë – dijen, aftësitë, dhe veçoritë e personalitetit tonë që na bëjnë njerëzor – me fuqinë e kompjuterëve për të menduar, për të arsyetuar, për të komunikuar dhe për të krijuar në mënyra që tani s’mundemi fare t’i përfytyrojmë. Shpërthimi i përnjëhershëm në inteligjencën artificiale do të sjellë një botë me revolucione marramendëse teknologjike, ku këto novacione revolucionare do të na e bëjnë të mundshme t’i kapërcejmë limitet e trupit tonë të brishtë. Sëmundjet, ato që i njohim sot, do të çrrënjosen.
    Me fjalë tjera duke përdorur nanoteknologjinë do të jemi në gjendje të prodhojmë pothuajse sipas dëshirës çdo produkt; urisë dhe varfërisë në botë do t’u vie fundi, edhe ndotja do të zhduket. Ekzistenca njerëzore do të pësojë hop të madh përpara në evolucionin e saj. Do të jemi në gjendje të jetojmë aq sa duam.

Pra, dren e ndaj plotësisht opinionin tim me juve në lidhje me këtë temë. tung

 
Gjithashtu dhe unë besoj në fuqinë absolute Krijuesin e gjithësisë Zotin ama unë në postimin tim u mundova të flisja në aspektin shkenëcor e jo religjioz dhe besoj se njeriu i ka të caktuara limitet e tija  dhe diapazonin e veprimit nga Zoti.
Që mos ta teprojmë me fe sepse po humbet epiteti i topikut ndër tjera desha të them se as unë s'do dëshiroja që në të ardhmen e afërt të jetë më i mençur nxënësi se sa mësuesi ngase  konsideroj se me të vërtetë do paraqiteshin probleme që tani për tani janë krejtësisht të panjohura për racën njerëzore. Ndërsa në lidhje me ato që postove jam dakord; gjithashtu unë as që jam ndonjë përkrahës i evolucionit, ku dihet mirë se baza e kësaj doktrine është vet Darvini, përkundrazi jam një nga kundërshtarët e kësaj teorie (Teoria e Evolucionit)

Edhe me e zhvilluar eshte “eksperienca e shijuar” qe levruesve te ketij lloji u premtohet nga Andi, nje robot femeror e shpikur nga Majkell Harriman, nje mekanik aeronautik nga Nurimbergu: Kukullza seksi gjermane ka brenda saj nje zemer artificiale qe i shton te rrahurat gjate raportit seksual, nje radiator qe rrit temperaturen trupore per te simuluar eksitimin, nje speaker (boks) te lidhur me zemren artificiale per te prodhuar renkime, nje dispozitiv per te levizur mesin, nje sistem per clirimin e sekrecioneve false vaginale dhe nje silikon teper te bute per te dhene ndjeshmerine e takimit me lekuren e nje trupi njerezor. Dhe embelsira per ne fund, shpikesi - qe krijon ne menyre artizanale nje per nje ekzemplaret - e ka pajisur me mikrocip tek veshet: Mjafton te shqiptosh disa fraza standarde dhe Andi me shume dashuri te pergjigjet. Zonjusha artificiale, se bashku me kusheriren Loli eshte ne shitje ne sitin e internetit www.andydroid.com: eshte e gjate 1.59, peshon 38 kilogram dhe kushton 5.280 euro. Loli kushton disi me pak (3.860 euro), por eshte pak me e shkurter (1.40 metra), ndersa top modelja Lini (1.85 metra) eshte ende duke u projektuar.

Kukullat te buzeqeshin dhe modelet baze edhe mund te “personalizohen” me permasa te ndryshme te gjoksit apo me nje sere parukesh ose te tjera opsione, por qe sigurisht e rrisin cmimin. Kohet e fundit, koleksionit i eshte shtuar edhe nje mashkull, Naks, nje tullac prej 1 meter e 92 centimetrash qe mund ta marresh ne shtepi per shifren e 7.460 eurove. Me terheqese dhe me potenciale me interesante jane robotet femerore japoneze si Actroid: kembe te gjata dhe me pamje si top modele, ne gjendje te levize krahet natyrshem dhe te alternoje 40 shprehi te ndryshme te fytyres, deri me tani ka kryer vec funksione hostess (mbi te gjitha ne panairet elektronike), por eshte padyshim fantastike (ne internet: www.kokoro-dreams.co.jp). Edhe Repliee Q1, nje brune me lekure silikoni e krijuar ne modelin e nje "anchorwoman" te famshme japoneze nga Hiroshi Ishiguru i Universitetit te Osakas, ka pamje dhe permasa te pelqyeshme, edhe ne daljen e saj te pare publike (vitin e kaluar) u prezantua me pantallona dhe me nje xhakete ngjyre roze. Nga ana teknike, te transformosh Actroid apo Repliee ne kukullza seksi nuk duket dhe aq e komplikuar si ceshtje.

Pasojat sociale per “boom”-in e hipotizuar te roboteve erotike, duhet te jene te ndryshme dhe ende per t’u pare. Profetet e robotizmit seksual imagjinojne se efekti i pare do te ishte nje reduktim drastik, pse jo ndoshta fundi, i zanatit me te vjeter ne bote. “Studimet e psikologjise dhe sociologjise”, shton Levai, “tregojne se njerezit shkojne me prostitutat per disa arsye te ndryshme, por me kryesorja sigurisht mbetet ajo e te berit seks pa perfshirjen e asnje ndjenje emocioni. Me siguri makinat, me shume se sa qeniet njerezore, do te jene ne gjendje ta permbushin kete nevoje”. Me kete perfundim bashkohet dhe Franka Formenti pjese e skuadres “Bio Doll’s Mouse”, nje sit qe ka si protagoniste absolute nje grua virtuale ne limitet e seksit “hard” (te forte): “Robotet seksuale do te pajisen shpejt me detektore dhe sensore ne gjendje te perceptojne cfaredo stimuli fizik dhe elektromagnetik. Kjo eshte arsyeja pse prostitutat e sotme dhe zhigolote jane te destinuar te behen nje klase te papunesuarish”.

Ne Japoni, pervec te tjerash, sipermarresi Hajime Kimura, duke vene re suksesin e shitjeve te “Real dolls”, krijoi “tsurekomi ryokan”, hotelin e dashurise ne brendesi te te cilit, per 85 euro, 24 ore ne 24, mund te kesh ne dispozicion per rreth nje ore nje Venus sintetike, qe mund ta zgjedhes sipas gustove mes 17 modeleve te ndryshem. Te testuara ne menyre eksperimentale ne Tokio, ne me pak se dy vjet hotelet jane shumuar aq shume sa per tu kthyer ne nje zinxhir tu shperndare ne te gjithe vendin.

Suksesi i kesaj nisme, por dhe cmimi teper i larte i ketij seksi me robote, te ben te mendosh se tregu, te pakten ne fazen e pare, do te jete me i shume ne marrjen me qera se sa ne blerjen e tyre. Edhe pse dinamika psikologjike dhe emocionale ne raportin njeri-makine nuk eshte gjithnje e parashikueshme: fotografja Elena Dorfman (autore e imazheve qe ilustrojne kete shkrim) i ka hyre me ne thellesi kesaj teme duke folur me zoteruesit e kukullave ne Shtetet e Bashkuara duke zbuluar se “ndonjehere gdhenden dhe lidhje thuajse sentimentale: kam takuar disa burra, qe ne asnje lloj menyre nuk duan ta nderrojne partneren e tyre artificiale”. Ne fund te fundit, nese ne lidhemi fort me makinen tone apo me bicikleten, ne te njejten menyre mund te lidhemi edhe me nje objekt qe na dhuron nje kenaqesi edhe me te madhe.

Gjithsesi, sipas eksperteve, mes efekteve anesore te ketyre makinave mund te kete disa te tilla. Si per shembull, shtimi i asaj cfare sot ne e quajme perversitet: ne terma te tjere, do te kete nga ata njerez, te cilet do te eksperimentojne mbi robotet ate lloj eksperiencash qe, per arsye te tjera, nuk duan t’i kryejne direkt me njerez te vertete. “Eshte per t’u pritur nje shumim i roboteve per te gjitha shijet: Shume do te gjejne eksituese eksperimentimin e te formave te erotizmit ekstrem me kukullat e seksit, dhe ndoshta per kete do te thirren si te ndryshem”, thote Levai. Monika Maxhi, eksperte ne kulturen seksuale dhe transgjinore tregon: “Robotizmi seksual eshte ose do te kerkohet edhe per te thyer kufij te rinj. Mendoj, per shembull, nje mashkull qe vendos t’i dhuroje shoqes se tij nje eksperience lesbike, ose te provoje nje raport me nje mashkull dhe nje femer tjeter, apo te testoje nje seks ne grup me disa robote njeheresh. Dhe gjithnje pa zvarritje sentimentale, pa xhelozira dhe pa patur friken e ndonje rivali”.

E gjitha kjo, natyrisht, derisa roboti te mbetet vec nje diapozitiv teknologjik pa mendim dhe vullnet te vetin. Por, “brenda 2020”, sic profetizon studiuesi i se ardhmes Ian Pirson, “zhvillimi i inteligjences artificiale do te beje qe robotet te kene nje ndjenje koshience”. Ne ate cast, do te ngrihen te tjera ceshtje delikate, qe do t’i kalojne fushat qe rrjedhin mes psikologjise dhe robotizmit. Dhe nje dite, ndoshta roboti i seksit ne gjendje te kete shijet e tij….

Ne keto faqe: reportazhi i realizuar nga fotografja Elena Dorfman mbi jeten e atyre njerezve qe kane blere "kukullat reale" (ne silikon) ne Shtetet e Bashkuara

Te tjera imazhe te "kukullave reale" Made in USA. mjaft te ngjashme me njerezit e vertete, jane ende difektoze ne profilin teknologjik: nje fushe, kjo, ne te cilen jane kaluar nga robotet qe krijohen ne Gjermani dhe Japoni

Inteligjenca artificiale; Një frikë apo realitet intelektual     
 Objektivi për të krijuar makina të afta për të menduar e reaguar si qeniet njerëzore ka çuar në krijimin e teorisë së Inteligjencës Artificiale e njohur në të gjithë botën me siglën A.I.

Çdo vit (WIPO) “World Intellectual Property Organization”, Organizata Botërore e Pasurisë Intelektuale feston më 26 prill Ditën Botërore të Pasurisë Intelektuale.

183 shtetet anëtare organizojnë me këtë rast aktivitete, seminare, fushata informative e sensibilizuese, me synim rritjen e vetëdijshmërisë ndaj efektit që faktorët rinovues kanë në jetën tonë të përditshme, vlerësimin e kontributit të tyre në zhvillimin e një shoqërie globale si dhe inkurajimin e respektimin e të drejtave të Pasurisë intelektuale. Që nga 1967, viti i krijimit të kësaj Organizate Botërore, me Pasuri Intelektuale shtetet pjesëmarrëse në të nënkuptojnë një aparat parimesh juridike që synojnë të mbrojnë frytet e aktivitetit krijues e shpikës të inteligjencës humane siç janë: veprat artistike e letrare, shpikjet industriale, patentat (industriale) e markat. Të gjitha këto përmblidhen në tre hapësira të rëndësishme si është e drejta e autorit, e drejta e patentës (industriale) dhe e drejta e markës. Inteligjenca humane për shumë kohë është analizuar nga një numër i madh studiuesish, e deri më sot nuk kanë arritur akoma në një përkufizim unik të saj.

Në një vështrim evolucionist, inteligjenca humane shihet si një instrument që përmirëson përshtatjen ndaj ambientit e që me aftësitë e saj zgjidh problemet e reja e me forma novative zgjidh problemet e vjetra.

***

Jetojmë në epokën e deles “dolly”, në epokën e fëmijëve në proveta, në epokën e kompjuterëve e robotëve, në epokën ku futja e një teknologjie të re as shton e as heq diçka, por thjesht ndryshon gjithçka. Qysh në shekullin XVI kur filluan të zbuloheshin “sekretet e jetës” qenia njerëzore në mënyrë inkoshiente është përgatitur të reflektojë mbi të ardhmen e mbi përqasjen që teknologjia e re do ketë me realitetin. Njeriu i shekullit XXI është i rrethuar nga një teknologji moderne, nga një botë telematike e videotelematike, e cila përqendron më shumë vëmendjen te kompjuteri e tek kabllot elektronike, sesa tek identiteti i vërtetë human. Teknologjia moderne çdo ditë e më shumë përpiqet ta imitojë qenien humane, ta ç’personalizojë atë, ta formëzojë në të folur e në sjellje. Objektivi për të krijuar makina të afta për të menduar e reaguar si qeniet njerëzore ka çuar në krijimin e teorisë së Inteligjencës Artificiale e njohur në të gjithë botën me siglën A.I. “Ndoshta një ditë makinat mund të zgjidhin shumë probleme, por asnjëra prej tyre nuk do të dijë kurrë të krijojë vërtetë një prej tyre...”, shkruan për A. Einstein.



***

Termi Inteligjenca Artificiale është konceptuar për të krijuar funksione e arsyetime tipike të mendjes njerëzore, është studimi i ideve që lejojnë bashkëpunëtorët elektronike të kryejnë ato aksione që i bën njerëzit të duken inteligjent.

Historia e Inteligjencës artificiale nis në 1642, kur shkencëtari, matematiceni, shkrimtari e filozofi francez Blaise Pascal vetëm në moshën 19-vjeçare shpiku makinën e parë llogaritëse të quajtur Pascaline. Kjo makinë e krijuar falë dëshirës për të ndihmuar e lehtësuar punën e babai të tij, një nëpunës finance në Normandi qe e aftë të kryente matematikisht mbledhjet e zbritjet. Më pas qe anglezi Charles Babbage, i cili me dy shpikjet 1- makina e diferencuar, e cila funksiononte me një sistem numerik të quajtur “metoda e diferencave”, 2- makina analitike e cila mbeti vetëm një projekt, shënoi një hap përpara në rrugën e Inteligjencës Artificiale.

Qysh më 1950 matematicieni Alan Tyring deklaronte në një artikull me titull “Computing machinery and inteligence “të botuar në revistën “Mind” se ekzistonte mundësia për ta bërë inteligjente një makinë të thjeshtë llogaritëse.

Këtij artikulli i cili dhe sot njihet si “testimi i Turing” i atribuohen një sërë studimesh të suksesshme mbi Inteligjencën Artificiale. Sipas tij, një makinë mund të konsiderohej inteligjente vetëm në qoftë se nuk kishte dallim nga një qenie humane. Alan Turing deklaronte se një makinë inteligjente duhej të mendonte, të prodhonte e të shprehte ide. Qe ai, i pari që kishte shpikur kompjuterin në koncept, qe ai që përcaktojë se nga kush lartësi e tokës bomba atomike mund të shkaktonte dëmin më madhor e qe ai që deshifrojë gjatë Luftës së Dytë Botërore kodet sekrete të gjermanëve, për llogari të qeverisë britanike.



***

Inteligjenca artificiale është një disiplinë relativisht e re. Në seminarin e Dartmouth College të Hanovrit (New Hampshire - Angli) në 1956, ku morën pjesë shkencëtarë nga e gjithë bota të specializuar në elektronikë, matematikë e psikologji iu dha një ngritje cilësore raportit njeri -makinë e për herë të parë u përdor zyrtarisht sigla A.I. e Inteligjencës Artificiale. “Pionierët” e A.I. qenë John McCharthy, Marvin Misnky, Claude Shannon e Allen Newell. Marvin Minsky konsiderohet si një nga figurat më të rëndësishme të kësaj fushe, pasi ai qe i pari që formulojë konceptin e Inteligjencës Artificiale. Në 1956 ai do të deklaronte: “...Nuk besoj tek përkufizimet por mund të deklarojë se Inteligjenca Artificiale përfaqësohet nga një grup i madh personash, të cilët kërkojnë të realizojnë makina më inteligjente e të formulojnë teori mbi funksionin e mendjes njerëzore. I afrohet mjaft psikologjisë vetëm se përdor kompjuterit për eksperimentim...”.

A.I. ecën në mënyrë të pavarur nga projektet shkencore, e është shumë e lidhur me zhvillimin e informatikës. Qysh në mesin e shekullit XX ekzistonin mjetet e afta për të eksperimentuar Inteligjencën Artificiale në mënyrë konkrete. Bota e llogaritësve ndryshon në mënyrë radikale. Kemi futjen e diapozitivave me rele tek llogaritësit elektromekanikë. Në 1946 John Von Neuman realizoi një llogaritës modern i aftë për të bërë 300 operacione në minutë e i quajtur ENIAC (Electrical Numerical Integrator And Calcolator). Në 1952 qe po Von Neuman që realizojë EDVAC, makina arkitektura e së cilës është e njëjtë me personal kompjuterin tonë sot.

Ribërja e njerëzimit
E ardhmja e inteligjencës njerëzore-mekanike
Ray Kurzweil


Ray Kurzweil parasheh evolucion rrënjësor të llojit njerëzor në 40 vjetët e ardhshëm. Shkrirja e njeriut me makinën, së bashku me shpërthimin e për­njëhershëm në inteligjencën mekanike dhe të novacioneve në kërkimet gjenetike dhe nanoteknologjike, do të sjellin një botë ku humb fare dallimi ndërmjet biologjikes dhe mekanikes, ose ndërmjet realiteteve fizike dhe virtuale.

Gjendemi në prag të ngjarjes më transformuese dhe me ndikim më të thellë në historinë e njerëzimit, në prag të ‘Singularitetit.”

Ç’është Singulariteti? Nga këndvështrimi im, Singulariteti është një periudhë në të ardhmen kur ritmi i ndryshimeve teknologjike do të jetë aq i shpejtë dhe me ndikim aq të gjerë saqë ekzistenca njerëzore në këtë planet do të ndryshojë në mënyrë të pakthyeshme. Do ta kombinojmë fuqinë e trurit tonë – dijen, aftësitë, dhe veçoritë e personalitetit tonë që na bëjnë njerëzor – me fuqinë e kompjuterëve për të menduar, për të arsyetuar, për të komunikuar dhe për të krijuar në mënyra që tani s’mundemi fare t’i përfytyrojmë.

Ky bashkim i njeriut me makinën, si dhe shpërthimi i përnjëhershëm në inteligjencën e makinave dhe i novatorizmave në fushat e kërkimeve gjenetike dhe në nanoteknologji, do të sjellë një botë ku nuk ekziston asnjë dallim ndërmjet biologjikes dhe mekanikes, ose ndërmjet realiteteve fizike dhe virtuale. Këto revolucione teknologjike do të na e bëjnë të mundshme t’i kapërcejmë limitet e trupit tonë të brishtë. Sëmundjet, ato që i njohim sot, do të çrrënjosen. Duke përdorur nanoteknologjinë do të jemi në gjendje të prodhojmë pothuajse me të dëshiruar çdo produkt; urisë dhe varfërisë në botë do t’u vijë fundi, edhe ndotja do të zhduket. Ekzistenca njerëzore do të pësojë hop të madh përpara në evolucionin e saj. Do të jemi në gjendje të jetojmë aq sa duam. Lindja e një bote të tillë është, në thelb, Singulariteti.

Si është e mundshme të jemi aq afër këtij ndryshimi të jashtëzakonshëm dhe të mos e shohim? Arsyeja është karakteri përshpejtues i ndryshimeve novatore teknologjike. Kur mendojnë për të ardhmen, pak njerëz e marrin parasysh faktin që progresi shkencor njerëzor është eksponencial: Ai zhvillohet duke u shumëzuar në mënyrë të përsëritur me një konstantë (10 herë 10 herë 10 dhe kështu më radhë) dhe jo në mënyrë lineare d.m.th. duke e shtuar vazhdimisht një konstantë (10 plus 10 plus 10, dhe kështu me radhë). E theksoj perspektivën eksponenciale-përballë lineares sepse parashikuesit e trendeve të ardhshme gabohen rëndë te kjo pikë e rëndësishme.

Stërgjyshërit tanë kanë jetuar në pritje se në të ardhmen e tyre gjërat do të jenë të ngjashme me përjetimet e tyre të kaluara, me disa përjashtime. Duke jetuar në një kohë kur ritmi i zbulimeve teknologjike ishte aq i ngadaltë saqë të mos vihej re, shpresat e tyre për një të ardhme ndryshe mbeteshin vazhdimisht të paplotësuara. Sot ne jemi dëshmitarë të përshpejtimit të kurbës. Së këndejmi, ne parashohim përparim të vazhdueshëm teknologjik dhe pasojat e tyre shoqërore. Ne e shohim të ardhmen të ndryshme nga e sotmja. Por e ardhmja do të jetë tepër më befasuese se që do ta mendonin shumica e njerëzve, sepse janë të paktë ata vëzhgues që vërtet i kanë absorbuar rrjedhojat e faktit që edhe vetë shpejtësia e ndryshimeve po përshpejton.

Rritja eksponenciale fillon ngadalë dhe gati pa u vënë re, por kur e kalon gjurin e kurbës bëhet shpërthyese dhe thellësisht transformuese. Modelet e mia tregojnë se jemi duke dyfishuar shpejtësinë e ndërrimeve paradigmatike për novacione teknologjike për çdo dhjetëvjeçar. Me fjalë të tjera, shekulli i njëzetë gradualisht ka shpejtuar deri në ritmin e tanishëm të progresit; prandaj arritjet e tij ishin baras me 20 vjet progresi me shpejtësi të 2000-ës. Do t’i bëjmë edhe “20 vjet” të tjera përparim për vetëm 14 vjet (deri më 2014), dhe pastaj do ta bëjmë të njëjtën gjë për vetëm shtatë vjet. Nëse do ta shprehnim këtë ndryshe, në shekullin e njëzetenjëtë s’do të përjetojmë 100 vjet përparim teknologjik; por do të shohim një përparim prej 20 000 vjetësh (natyrisht, sipas shpejtësisë së sotme të përparimit), ose përparim 1000 herë më të madh se në shekullin XX.


Si do ta dimë që Singulariteti është afër?

Gjysmën e parë të shekullit të njëzetenjëtë do ta karakterizojnë tre revolucione të ndër­thurura – në gjenetikë, nanoteknologji, dhe robotikë. Këto do të shpallin fillimin e kësaj epoke të ndryshimeve të jashtëzakonshme që unë e quaj Singularitet. Tani jemi në fazat e hershme të revolucinit gjenetik. Duke i kuptuar proceset informacionale që janë në themel të jetës, ne po mësojmë të riprogramojmë biologjinë tonë për të realizuar eliminimin e sëmundjeve, zgjerimin dramatik të potencialit njerëzor, dhe zgjatjen rrënjësore të jetës. Megjithatë, Hans Moravec nga Instituti i Robotikës pranë Universitetit Carnegie Mellon vë në dukje faktin se sado të suksesshëm të tregohemi në kurdisjen e biologjisë sonë të bazuar në ADN, biologjia kurrë nuk do të mundet të barazojë atë që do të arrijmë të konstruktojmë nëpërmjet inxhinierisë atëherë kur t’i kemi kuptuar në tërësi parimet e funksionimit të jetës. Me të tjera fjalë, gjithmonë do të mbesim “robotë të klasës së dytë.”